අම්මලා තාත්තලා හැම වෙලාවෙම ෆෝන් එකට එබිලා ඉන්න අයනම්, එකක් නෑර ටීවී එකේ පෙන්වන ටෙලිනාට්‍ය ටික බලනවනම්, එහෙමත් නැත්තන් ලැප්ටොප් එක දිග ඇරගෙන ටීවී සීරිස් බලනව නම් මුලින්ම මේ දේවල් ටික සීමා කරන්න වෙනවා. තමන්ගේ දෙමව්පියන්ව අනුකරණය කරන දරුවා නිතරම දකින්නේ මේ දේවල් නම් තමනුත් ඒ දේම කරන එකේ වැරැද්දක් දරුවාට වැටහෙන්නේ නෑ. තමන්ගේ දරුවා ඩිජිටල් තිරවලට ඇබ්බැහි වෙලා නම් ඒක දරුවගේ නෙවෙයි තමන්ගේ වැරැද්ද නිසා වුණු දෙයක් බව මුලින්ම අවංකව පිළි අරගෙන පවුලේ හැමෝම එක තීරණයකට ඇවිත් දරුවාව හරි මගට ගන්න උත්සහ කරන්න. මේ කටයුත්තෙදි දෙමව්පියන්, ආච්චිලා සීයලා ඇතුළු පවුලේ හැමෝම එකම තීරණයක ඉන්න එක හරිම වැදගත් වෙනවා.

දරුවාව ඩිජිටල් තිර ඇබ්බැහියෙන් මුදවාගන්න නම් එහි ඇති අවධානම් සහගත තත්ත්වය ගැන වැඩිහිටියන් හොදින් වටහාගෙන සිටීම අත්‍යවශ්‍ය වෙනවා. ඇතැම් මව්පියන් තාක්ෂණය වැරදි විදියට භාවිතා කිරීම, සමාජ ජාලා වෙබ් අඩවි අනිසි භාවිතය පිළිඹදව තබා රූපවාහිනිය ජංගම දුරකථනය දරුවන්ට ලබා දීම නුසුදුසු ය කියන කාරණය ගැනවත් දැනුවත් නැති බව පෙනී යනවා. මොබයිල් ෆෝන් දරුවන්ට මෙතරම්ම අහිතකර ඇයි යන්න සිතීමට පෙර වැඩිහිටියන් මුලින්ම දැනුමින් සන්නද්ධ වීම අත්‍යවශ්‍ය වෙනවා. තමන්ගේ දරුවාට මේ දේවල් නුසුදුසු වන්නෙ ඇයි, කොහොමද මේ වගේ ඇබ්බැහිකම් වලින් දරුවා මුදවාගන්නේ කියන කාරණය වටහා ගැනිමටත්, එය දරුවාට වටහා දීමටත් එවිට ඔබට හැකියාව ලැබෙනවා.

සමහර නිවෙස් වල රූපවාහිනිය නරඹන්නේ කුඩා දරුවන් සහ ආච්චිලා සීයලා පමණයි. දරුවා මෙයින් මුදවාගැනීමට මව්පියන්ට අවශ්‍යතාවය තිබුනත් පවුලේ අනෙක් වැඩිහිටියන් නිසා ඒ දේ සිදු කිරීම අපහසු වෙලා තියෙනවා. එවැනි අවස්ථාවාලදි, රූපවාහිනිය ඇත්තේ නිවසේ සාලයේ, කෑම කාමරයේ හෝ දරුවාගේ නිදන කාමරයේ නම් එය ගළවා රූපවාහිනිය නරඹන වැඩිහිටියාගේ කාමරයේ සවි කිරීමේ හැකියාව තියෙනවා. ඒ වගේම දරුවාට ජංගම දුරකථන ලබාදෙන, රූපවාහිනිය ක්‍රියාත්මක කර දෙන අයෙක් නිවසේ සිටිනවානම්  එහි ඇති අවධානම ඔවුන්ට පැහැදිලි කර දී එය නවතා දැමීමේ හැකියාව දරුවාගේ මවට සහ පියාට තිබිය යුතු වෙනවා.

දරුවාත් හවුල් කරගනිමින් රූපවාහිනිය නරඹන, දරුවාට ලැප්ටොප් එකේ කාටූන් එකක් දාලා දීලා වැඩිහිටියන් ජංගම දුරකථන භාවිතා කරන විශේෂ කාලසීමාවන් තියෙනවානම් එම අවස්ථා මගහරවා ගන්න. උදාහරණයක් විදියට රෑ කෑමෙන් පසු නින්දට සූදානම් වෙන අවස්ථාව සළකන්න පුලුවන්. ඒ කාල සීමාව දරුවන් හුරතල් කරමින් විනෝද වීම, පාසලේ/ පෙර පාසලේ අධ්‍යාපනික කටයුතු හෝ මිතුරු මිතුරියන් ගැන කතා බහ කිරීම, දරුවාට කතාන්දර පොතක් හෝ සින්දුවක් කියා දීම වගේ පලදායි ක්‍රියාවන්ට වැය කරන්න පුළුවන්කම තියෙනවා. සතියක් නොකඩවා මේ දෙය කිරීමෙන් එය පුරුද්දක් බවට පත් කර ගන්න පුළුවන් වෙනවා.

ඩිජිටල් තිරවලට දැඩි ලෙස ඇබ්බැහි වුණු දරුවෙක් නම් එක්වරම එයින් මුදවා ගැනීම එතරම් පහසු දෙයක් නොවෙන්න පුළුවන්. එවැනි අවස්ථාවක සීමාවක් ඇතුව යම් කාලයක් පමණක් ලබා දීම කළ හැකි වෙනවා. දරුවා දිනකට පැය 3ක් පමන රුපවාහිනිය සමග කල් ගත කරනවානම් මුලින්ම එය පැයකට සීමා කරන්න. නරඹන දෙය මව්පියන්ට තීරණය කළ හැකි වෙනවා. වරින් වර මේ තීරණ දරුවාට අවශ්‍ය ආකාරයට වෙනස් කිරීමෙන් වලකින්න. රූපවාහිනිය ඇතුලු අනෙකුත් ඩිජිටල් තිර ජීවත්වීමට අතවශ්‍ය නොවන උපකරණ බව දරුවාට වටහා දෙන්න. කාලයක් තිස්සේ මේ ක්‍රියාවලිය සිදු කිරීමෙන් සහ අනෙකුත් විසදුම් ක්‍රම අනුගමනය කිරීමෙනුත් දරුවා මෙයින් මුදවා ගැනීමට හැකියාව ලැබේවි.

දරුවා පාසලටත් නිවසටත් පමණක් සීමා වූ දරුවෙක් නම්, අධ්‍යාපනයටත් රූපවාහිනියටත් පමණක් සීමා වූ දරුවෙක් නම් මේ කාර්‍යය සාර්ථක නොවෙන්න ඉඩ තියෙනවා. මේ දේවල්වලින් පරිබාහිර සමාජය  ඇසුරු කිරීමටත් ක්‍රියාකාරකම් වල නියැළීමටත් දරුවට අවස්ථාව ලබා දීමෙන් මේ කටයුත්ත වඩාත් සාර්ථක වීමට ඉඩ තියෙනවා. උදාහරණ විදියට හවස් කාලයේ අසල්වාසී දරුවන් සමග ක්‍රීඩා කිරීම, පිහිනීම චෙස් බැඩ්මින්ටන් හෝ ඕනෑම ක්‍රීඩාවක නියැළීමට උනන්දු කරවීම, පොත් පත් කියැවීමට පෙළඹවීම, නිවසට ආසන්න ක්‍රීඩා උද්‍යානවලට රැගෙන යාම, දරුවා සමග අත්වැඩ වැනි ක්‍රියාකාරකම්වල නිරත වීම, අහාර ගන්නා අවස්ථාවලදී කතාන්දර කියා දීම, මිදුලට බැස වැලි සෙල්ලම් කිරීමට, අවට පරිසරය සහ ගස් වැල් නිරීක්ෂණයට අවස්ථාව ලබා දීම පෙන්වන්න පුලුවන්.

ඔබ වැනිම දැනුම අවැසි තවත් කෙනෙකු දැනුවත් කිරීම සඳහා පහත ඇති මාධ්‍ය ඔස්සේ මෙම ලිපිය ෂෙයා කිරීමට අමතක නොකරන්න.

The post මොබයිල් ෆෝන් දරුවන්ට අහිතකර ඇයි දැයි ඔබ දන්නවාද? appeared first on familylife.

මේ අබ්බැහියෙන් ඔබේ දරුවාට සිදුවන හානි විවිධාකාරයෙන් විස්තර කරන්නට පුළුවන්

සෞඛ්‍යමය ගැටළු

ඇතැම් මව්පියන් තමන්ගේ  වැඩපළ කරගැනීමේ පහසුව සඳහා දරුවා නිශ්ශබ්දව තැබීමට රූපවාහිණිය ක්‍රියාත්මක කරලා දෙනවා. එහෙමත් නැත්තන් දරුවා අතට ෆෝන් එක හෝ විඩීයෝ ක්‍රීඩා උපකරණ ලබා දෙනවා.

නමුත් මේ අයහපත් පුරුද්ද නිසා හොඳක් නරකක් නොතේරෙන දරුවොන්ට පසුකාලීනව විවිධාකාර සෞඛ්‍යමය ගැටළු ඇතිවෙන්න ඉඩ තියෙනවා. ශරීර ක්‍රියාශීලිත්වය අවම වීම නිසා ඇතිවිය හැකි  දරුණුම බෝ නොවෙන රෝග වන දියවැඩියාව, හෘද රෝග සහ කොලොස්ටරෝල්,  අධි ස්ථූලතා තත්ත්වයන් මේ අත​ර ප්‍රධානයි.

ඩිජිටල් උපාංග භාවිතය අතරතුර නිරන්තරයෙන් කෙටි ආහාර වේල් ගැනීමට හුරුවීම සහ ආහාර ගන්නා අතරතුර රූපවාහිනිය නැරඹීම නිසා සීමාව ඉක්මවා අහාර ගැනීමට හුරු වීම  මෙවැනි තත්ත්වයක් ඇති වීමට ප්‍රධාන හේතුවක් වෙනවා.

අනෙක් අතින් නිරතුරුවම ඩිජිටල් තිරවලට නිරාවරණය වීම නිසා දරුවාට කුඩා වයසේදීම අක්ෂි අබාධ තත්ත්වයන් වැළදීමේ ඉඩකඩ තියෙනවා. ඇස් වියළීම, ඇස්  බොඳවීම, ද්විත්ව දෘෂ්ටි තත්ත්වය ඇතිවීමට අමතරව හිසරදය, බෙල්ල හා බෙල්ල පිටුපස වේදනාව සහ නින්ද නොයෑමේ ගැටළු ද මේ අතරින් ප්‍රධාන වෙනවා.

සාමාන්‍යයෙන් පුද්ගලයෙක් විනාඩියකට 15 වරක් පමණ ඇස් පිල්ලම් ගසන අතර ඩිජිටල් තිරවලට නිරාවරණය වීමේදී මෙය විනාඩියකට 5 වතාවක් දක්වා අඩුවෙන බව කියවෙනවා. විශේෂයෙන්ම රූපවාහිනිය සහ ඩෙස්ක්ටොප් පරිගනකය ඇස්  මට්ටමින් මඳක් ඉහළින් පිහිටන නිසා සාමාන්‍ය ප්‍රමාණයට වඩා ඇස්  විවෘත කරගෙන ඉන්න ප්‍රමාණය වැඩිවෙනවා.

ඒ වගේම වරින් වර රූපවාහිනිය, ජංගම දුරකථනය, විදුලි ආලෝකය සහ සාමාන්‍ය ආලෝකය විදියට වෙන වෙනස් ආලෝක තත්වයන්ට නිතරම ඇස් නිරාවරණය වීමත් කුඩා දරුවෙකුට දරාගන්නට පහසු දෙයක් නෙවෙයි කියලයි විශේෂඥයින්ගේ මතය වෙන්නේ.

පරිසරය සමඟ නොගැටීම

අධ්‍යාපන තරග බිමට දරුවොන්ව තල්ලු කරලා දාන මව්පියන් හැමවිටම උත්සාහ කරන්නේ සියලුම දේ පොත පත ඇසුරින් පමණක් උගන්නන බව පැහැදිලිවම දකින්න තියෙනවා. දරුවෙකුට පස්, වැලි හෝ වතුර ටිකක් සමඟ සෙල්ලම් කරන්න, එහෙමත් නැත්තන් ගහ කොළ ඇසුරු කරන්න විතරක් නෙවෙයි ගොළුබෙල්ලෙක් කූඹියෙක් වගේ සතෙක් දිහා බලන්නවත් ඉඩකඩ අහිමි වෙලා තිබුනත් රූපවාහිනිය ජංගම දුරකථනය නම් ඔවුන්ට ආගන්තුක වන්නේ නෑ.

නමුත්  දකින සහ අහන දේවලට වඩා  ද්‍රව්‍ය සහ වස්තූන් අතපත ගෑමෙන් ලබාගන්නා දැනුම වැඩි බවයි පර්යේෂකයන් පවසන්නේ. ඒ වගේම පරිසරය සමග කල් ගත නොකිරීම හරහා බිහිවෙන්නේ ගහ කොළ, ඇළ දොළ, සතුන් සර්පයින් ගැන හැඟීමක් හෝ ආදරයක් නැති දරුවන් පිරිසක් බවත් කණගාටුවෙන් වුනත් පිළිගන්න වෙනවා.

දුර්වල සමාජ සම්බන්ධතා

වෙනත් දරුවන්, පවුලේ සහෝදර සහෝදරියන්, අසල්වැසියන් හෝ තමන්ගේම මවුපියන්ගෙන් දුරස් වී ඉලෙක්ට්‍රොනික උපාංගවලට එබී සිටින දරුවන්ට අදාළ වයසට අවශ්‍ය සමාජ සම්බන්ධතා ගොඩනගා ගැනීමේ හැකියාවද අහිමිවෙනවා.

එවැනි උපාංගවලට මිස හැඟීම් දැනීම් ඇති පුද්ගලයින් ඇසුරු නොකිරීම  නිසා පසුකාලීනව පාසලේදී, පෙර පාසලේදී හෝ සම වයස් දරුවන් සමග ක්‍රියා කිරීමට සිදු වෙන වෙනත් ස්ථාන වලදී අනෙක් දරුවන් සම​ග හරියාකාරව මුහු වීමට සහ අන් අයගේ හැගීම් වටහාගැනීමට හුරු නොවීමෙන් දරුවා වගේම අනෙක් දරුවනුත් අපහසුතාවයට පත්වෙන්න ඉඩ තියෙනවා.

අධ්‍යාපන මට්ටම දුර්වල වීම සහ බුද්ධි වර්ධනය හීන වීම 

රූපවාහිනිය, ජංගම දුරකථනය වගේ උපාංගවලට වැඩි වශයෙන් ඇබ්බැහි වී සිටි දරුවන්, අනෙක් දරුවන්ට වඩා අඩු අධ්‍යාපන හැකියාවන් දක්වන බව පර්යේෂණවලින් හෙළිවෙලා තියෙනවා. තිරයෙන් දකින සියලුම දේ දිහා කිසිම සිතීමකින් තොරව බලා සිටීමත්, මතක ශක්තිය, සිතීමේ හැකියාව සහ නිර්මාණශීලිත්වය මොටවීමත් මීට ප්‍රධාන වශයෙන් ම බලපාන බව කියවෙනවා.

1999 සිට 2019 වන තුරු කරන ලද පර්යේෂණ වලින් හෙළිවෙලා තියෙන කරුණු අනුව අවුරුදු  දෙකට වඩා අඩු වයසේ දරුවන් ඩිජිටල් තිර හරහා දකින දේවල්වලින් කිසිම දෙයක් ඉගෙන ගන්නේ නැති අතර අවබෝධයකින් තොරව චලනය වන පින්තූර දිහා බලා සිටීම පමණක් සිදු කරනවා.

ඇහුම්කන් දීමේ නොහැකියාව

ඩිජිටල් තිරවලට වැඩි වශයෙන් නිරාවරණය වීම හරහා අවධානය යොමු කිරීමේ හැකියාව වගේම සැළකිය යුතු කාලයක් පුරාවට යම් දෙයකට ඇහුම්කන් දීමේ හැකියාවද අවම වෙනවා. අධ්‍යාපනය ලබන කාල සීමාව වෙනකොට මේ දේ දරුවාට අහිතකර විදියට බලපෑමට ඇති ඉඩකඩ ඉහළ වෙනවා.

හැසිරීමේ ගැටළු 

දරුවන් තුළ  හැසිරීමේ ගැටළු වැඩිවශයෙන් ඇති වීමට මෙවැනි මෙවලම් විශාල වශයෙන් හේතු වෙනවා. විශේෂයෙන් ම ජංගම දුරකථනයට, රූපවාහිනියට හෝ වීඩියෝ ක්‍රීඩාවලට ඇබ්බැහි වන දරුවන්, ඒවා ලබා නොදීමට මව්පියන් තීරණය කරන අවස්ථා වලදී ප්‍රකෝපකාරී ලෙස හැසිරෙනවා.

අනෙක් අතට දරුවන් නැරඹීමට හුරු වී සිටින යම් යම් වැඩසටහන්වල චරිත අනුකරණය කරමින් ප්‍රචණ්ඩකාරී විදියට හැසිරීමටත්, ගැටළුවක් ඇති වූ විට කෝපයට පත් වී එයට විසඳුම් ආවේගශීලී විදියට සෙවීමටත් ඔවුන් කුඩා කල සිටම පෙළඹෙනවා.

අනෙක් අතට මව්පියන්ගේ නිසි අවධානය සෙනෙහස නොලබමින් නිතර රූපවාහිණිය ඇසුරේ කල්ගෙවන දරුවන් තුළත් මෙවැනි ගති ලක්ෂණ වැඩි වශයෙන් දක්නට ලැබෙනවා.

යතාර්ථය සහ මායාව වෙන් කරගැනීමට අපහසු වීම. 

කුඩා දරුවන් කියන්නේ අහන දකින දේවල් පිළිගන්න සහ විශ්වාස කරන පිරිසක් විදියට හඳුන්වන්න පුළුවන්. කුඩා කාලයේ සිටම ඔවුන්ට නිවැරදි දැනුමක් ලබාදිය යුත්තේ මේ නිසයි.

රූපවාහිනී තිරයෙන් පවා දකින සියළුම දේ සත්‍ය දේවල් විදියට වටහාගන්නවා විනා “මේ දේවල් හැම දෙයක්ම සත්‍ය සිදුවීම් නෙවෙයි, මේ රඟපෑමක් පමණයි, මේ වගේ දේවල් මේ ලෝකේ ඇත්තටම වෙන්නේ නෑ ” කියල තේරුම් ගැනීමේ හැකියාවක් ඔවුන් තුළ පවතින්නේ නෑ.

මේ නිසා වැඩි වශයෙන් ඩිජිටල් තිරවලට නිරාවරණය වන දරුවන්ගේ මනස තුළ යතාර්ථය සහ මායාව පිළිබඳව බොහෝ විට වැරදි සිතිවිලි පැලපදියම් වෙන්න ඉඩ තියෙනවා.

මේ වන විට මවක්/ පියෙක් බවට පත්වෙලා සිටින බුද්ධිමත් ඔබ කුඩා අවධියේ දී රූපවාහිනියෙන්, ජංගම දුරකතනයෙන් හෝ විඩීයෝ ක්‍රීඩාවලින් සැනසුන අයෙක් නොවීමට ඇති ඉඩකඩ ඉතා ඉහළයි. ඔබේ දරුවාගේ නැවත නො​එන, සුන්දර ළමා විය මෙතරම් හානි ගෙන දෙන ඩිජිටල් තිරවලට භාර කරනවා ද යන්න තීරණය කිරීමට ඔබ තරම් සුදුස්සෙක් නැති බවත්, ඒ නිවැරදි තීරණය ගැනීමට අපේ මේ ලිපි කිසියම් හෝ උපකාරයක් වන්නට ඇති බවත් අපි විශ්වාස කරනවා.

මේ පිළිබඳ පෙර ලිපිය “ඩිජිටල් තිර මගින් දරුවාට සිදු වන හානි” සඳහා මෙතැන ක්ලික්/ටැප් කරන්න.

ඔබ වැනිම දැනුම අවැසි තවත් කෙනෙකු දැනුවත් කිරීම සඳහා පහත ඇති මාධ්‍ය ඔස්සේ මෙම ලිපිය ෂෙයා කිරීමට අමතක නොකරන්න.

The post හෘද රෝග පවා ඇතිකරවන ටීවි, ෆෝන් ඇබ්බැහියෙන් දරුවා බේරාගන්න appeared first on familylife.

මව්පියන්ගේ කාර්යබහුලකම නිසා දරුවා සමග ගතකිරීමට කාලයක් නොමැති වීම, දරුවාට ආහාර ලබාදීම පහසු කරවාගැනීමට, නිදිකරවීම වගේම දරුවා සන්සුන් කිරීම සදහාත් මව්පියන් රූපවාහිනිය, ජංගම දුරකථනය, ටැබ්ලට් සහ වීඩියෝ ක්‍රීඩා වගේ දේවල් භාවිතා කරනවා. ඇතැම් ළදරුවන් මාස 3-4ක කාලයේ සිටම මේ දෙයට යොමු වී තිබීම කණගාටුවට කරුණක් වෙනවා. එනිසාම ඔබ නොදැණුවත්ව හෝ මෙතෙක් කල් දරුවාට මේ දේවල් භාවිත කිරීමට ඉඩ දුන්නා නම් මේ එය ඈත් කරන්නට කාලයයි.

“අම්මා එපා, ෆෝන් එක දෙන්න”

ගොඩක් වෙලාවට දරුවට මේ වැරදි ක්‍රියාව මුලින්ම හුරු කරලා වැඩේ වරද්දගන්නේ අම්මලා තාත්තලාමයි. සමහරු “අපේ බබාට තනියම ෆෝන් එක ඔන් කරගෙන සිංදු දාගන්නත් පුළුවන් අනේ” කියලා පුරසාරමුත් කියනවා. මේකේ නරකම ප්‍රතිපලය වෙන්නේ අවසානයට දරුවා මව්පියන් සමග කාලය ගතකිරීම අනවශ්‍ය දෙයක් විදියට සළකන්න පටන් ගැනීමයි.

මව්පියන්ගේ අවධානය වඩාත්ම අවශ්‍ය වන ළදරු අවධියේදී අම්මා තාත්තාගේ අවධානයට ආදේශකයක් විදියට රූපවාහිනිය හෝ ජංගම දුරකථනය පත් වුනාම මව්පිය දූ දරු සම්බන්ධය බොහෝ දුරස්ථ එකක් බවට පත්වෙන අතරම මේ දේ දරුවාගේ ජිවිත කාලයටම බලපාන අහිතකර තත්ත්වයක් වෙනවා.

අවධානය යොමු කිරීමේ නොහැකියාව

විශේෂයෙන්ම මේ දෙය දරුවා අධ්‍යාපනය ලැබීම ඇරඹුණ පසු විශාල ගැටළුවක් බවට පත්වෙන්න ඇති ඉඩකඩ බොහොමයි. ඒ කියන්නේ දරුවා සන්සුන් කරගැනීමට හෝ වෙනත් කුමක් හෝ අරමුණක් ඉටු කරගැනීම වෙනුවෙන් අම්මලා තාත්තලා පාවිච්චි කරන කෙටි ක්‍රම සහ අල්ලස්වල අනිටු විපාක ලැබෙන්න පටන් ගන්නේ වසර කීපයක් ගියාටත් පස්සේ. ඉගෙනීමේ වැඩ කටයුතු වලදී හෝ තමන් කරන ඕනෑම කාර්යකදී අවශ්‍ය වන අවධානය යොමු කිරීමට නොහැකි වීම පසුකාලීනව දරුවාට බොහෝ ගැටළු ඇති කරවන්න සමත්වෙනවා.

හැඟීම් පාලනය කරගැනීමේ අසීරුතා

ගොඩක් වෙලාවට අම්මලා තාත්තලා ෆෝන් එක, ටැබ් එක දරුවා අතට පත්කරන්නේ දරුවා පාලනය කරගැනීමට පහසුවක් විදියට. ඒ කියන්නේ දරුවා කලබල කරනකොට හෝ ෆෝන් එක ඉල්ලා සිටිනකොට එසැනින් ඒ දේ ඔහුට ලැබෙනවා. තවත් විදියකින් කිවුවොත් අවස්ථාවට ගැලපෙන විදියට හැසිරෙන්න ඉගෙනගන්නවා වෙනුවට සහ තමන්ගේ හැඟීම් පාලනය කරගැනීමට පුරුදුවෙනවා වෙනුවට කෘත්‍රිම උපාංගයක් මගින් දරුවා පාලනය වෙනවා.

හැඟීම් පාලනය කියන දේ ජිවිතයේ සාර්ථකත්වයට කොයි තරම් වැදගත්ද කියන කියන කාරණය ඔබ වටහාගෙන තියෙනවානම් මෙවැනි උපාංග මගින් දරුවා පාලනය කිරීම නතර කරන තරමට හොඳයි කියලා අපි මතක් කරනවා. ඩිජිටල් තිරයකින් ඔබේ දරුවාට සිදුවන හානි​ය ඔහුගේ හෝ ඇයගේ අනාගතයේ සාර්ථකත්වයට කොතරම් බලපෑමක් එල්ල කරනවද කියල දැන් ඔබට තේරෙනෙව ඇති.

පරිකල්පන හැකියාව මොට වීම

පරිකල්පන හැකියාව කියන්නේ තමන් අහන දකින සහ විදින දේවල්  ඔස්සේ නැවත නැවතත් වෙනස් සිතිවිලි ගොඩනගා ගැනීමට ඇති හැකියාවට. එහෙමත් නැත්තන් ලබන අත්දැකීම් ඔස්සේ නිර්මාණ සිදුකිරීමට ඇති හැකියාවට. ඩිජිටල් තිරවලට ඇබ්බැහි වීම මගින් දරුවාට සිතීමේ හැකියාව සහ පරිකල්පන හැකියාව නැති වෙන බවත් නිර්මාණාත්මක හැකියාව මොටවෙන බවත් කියනවා.

දරුවා තමන් තිරයෙන් දකින යම්දෙයක් දිහා එකදිගට බලන් ඉන්නවා හැර අලුතින් යමක් හිතන්නට පෙළඹෙන්නේ නැති වීම තමයි මේකට හේතුව වෙන්නේ. තවත් විදියකින් කීවොත් දරුවාගේ පංචෙන්ද්‍රිය උත්තේජනය වීමක් මේ හරහා වෙන්නේ නෑ. ඇසට දකිනවා සහ කනට ඇසීම පමණයි මෙහිදී සිදුවෙන්නේ.

නිර්මාණාත්මක හැකියාවක්, සාහිත්‍යමය රසයක් නැති රොබෝවෙක් වගේ දරුවෙක් ඔබට අවශ්‍ය නැත්නම් මුලින්ම කල යුතු වෙන්නේ දරුවා ඩිජිටල් තිරවලින් ඉවත් කීරීම බවයි අපේ නම් අදහස වෙන්නේ. 

භාෂා හැකියාව සහ සන්නිවේදනය දුර්වල වීම 

දරුවාගේ කථනය ප්‍රමාදය වීම, මේ වෙනකොට මව්පියන් වැඩි වශයෙන් ළමා රෝග වෛද්‍යවරුන් වෙත දරුවන් යොමු කරන්න හේතුවක් වෙලා තියෙනවා. දරුවා කතා කිරීමට ප්‍රමාද වෙන්න හේතු ගණනාවක් තියෙන්න පුළුවන් වනවා වගේම වැඩි වශයෙන් ඩිජිටල් තිරවලට නිරාවරණය වීම මීට ප්‍රධාන හේතුවක් වෙන්න ඉඩ තියෙනවා.

“බබයි මමයි විතරනේ දවල්ට ගෙදර, ඒ නිසා බබා කතා කරනවා අඩුයි” වගේ නිදහසට කරුණුත් සමහර අම්මලා හදාගෙන තිබුණත් සැලකිව යුතු කථන ප්‍රමාදයක් තියෙනවනම් වහාම වෛද්‍යවරයෙක් වෙත දරුවා යොමු කිරීම තමයි සුදුසු වන්නේ. ඒ වගේම දරුවා සමග කතා බහ කිරීම, ඔහුගේ හැඟීම් ප්‍රකාශන හැකියාව දියුණු වීමටත් අංග චලන සහ කතාව ගළපා ගැනීමටත් හඬ පාලනයට වගේම වැඩි වැඩියෙන් වචන ඉගෙනීමටත් හේතු වෙනවා.

මෙය නිසැකවම දරුවාගේ සන්නිවේදන හැකියාව වැඩි කරන්න හේතුවක් වෙනවා. නමුත් මව්පියන් සමග කතා බහ අඩුවෙන් සිදුකරන සහ ඩිජිටල් තිර සමග ඇසුර වැඩි දරුවාගේ මේ හැකියාව අඩාල වෙන්න තියෙන ඉඩකඩ ඉතාමත්  ඉහළ වෙනවා.

ඔබ වැනිම දැනුම අවැසි තවත් කෙනෙකු දැනුවත් කිරීම සඳහා පහත ඇති මාධ්‍ය ඔස්සේ මෙම ලිපිය ෂෙයා කිරීමට අමතක නොකරන්න.

The post ඩිජිටල් තිරයකින් සිදුවන හානි​ය ඔබේ දරුවාට බලපාන්නෙ මෙහෙමයි appeared first on familylife.